Dermatologia Estetyczna - archiwum chronologiczne

Wydawany od 1999 roku dwumiesięcznik pod patronatem Sekcji Dermatologii Estetycznej Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego, indeksowany w Rankingu Polskich Czasopism Naukowych Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz w Index Copernicus

« Powrót do listy artykułów

Różnicowanie nietypowych postaci autoimmunologicznych chorób pęcherzowych z innymi dermatozami

Różnicowanie nietypowych postaci autoimmunologicznych chorób pęcherzowych z innymi dermatozami
Słowa kluczowe: choroby pęcherzowe, różnicowanie, pęcherzyca, pemfigoid
Choroby pęcherzowe są dermatozami, w których dominują wykwity w postaci rumieni i pęcherzy. W pracy omówiono kliniczne postaci tych chorób, w których nie występują typowe zmiany pęcherzowe, a obraz kliniczny może sugerować inne dermatozy.
Akantolityczne choroby pęcherzowe charakteryzują się obecnością wiotkich pęcherzy śródnaskórkowych. Najczęściej występującą spośród nich jest pęcherzyca zwykła, z wykwitami obejmującymi błony śluzowe i skórę. W pęcherzycy liściastej akantoliza dotyczy górnych warstw naskórka, a pęcherze są powierzchowne, ich pokrywa szybko ulega zerwaniu i zasychają w uwarstwione strupy. Pęcherzyca paraneoplastyczna jest rzadko występującym typem pęcherzycy, któremu zawsze towarzyszy choroba nowotworowa. Rzadką postacią jest także IgA pęcherzyca. Najczęstszą podnaskórkową dermatozą pęcherzową jest pemfigoid, w którym objawy kliniczne, szczególnie w początkowej fazie choroby, mogą być niespecyficzne. Nie zawsze też występują typowe zmiany w postaci dobrze napiętych pęcherzy i w przypadkach występowania rzadkich postaci rozpoznanie można ustalić dopiero na podstawie badania immunopatologicznego, które ma znaczenie decydujące.
Diagnostyka różnicowa opisanych dermatoz dotyczy głównie innych chorób pęcherzowych takich jak nabyte pęcherzowe oddzielanie się naskórka bądź linijna IgA dermatoza pęcherzowa, a także postaci podostrej tocznia układowego, świerzbiączki guzkowej, wyprysku potnicowego, pokrzywki i porfirii skórnej późnej. Nietypowe postaci sprawiają problem diagnostyczny i wymagają wnikliwego wywiadu oraz szerokiego różnicowania. Zawsze należy poszerzyć diagnostykę i rozważać rozpoznanie autoimmunologicznej choroby pęcherzowej, jeśli obraz kliniczny jest nie do końca typowy dla danej jednostki i obserwuje się brak odpowiedzi na rutynowe leczenie. Nowe techniki badawcze pozwalają na identyfikację chorych, których trudno jednoznacznie sklasyfikować, używając przyjętej dziś systematyki autoimmunologicznych chorób pęcherzowych skóry.

Differentiation of atypical forms of autoimmune bullous disorders with other dermatoses
Key words: bullous disorders, differentiation, pemphigus, pemphigoid
Bullous disorders are dermatoses dominated by erythema and blistering. The article discusses the clinical forms of these disorders in which there are no typical bullous lesions, and the clinical picture may suggest other dermatoses.
Acantholytic bullous disorders are characterized by the presence of flaccid intra-epidermal blisters. The most common among them is pemphigus vulgaris, with patches covering the mucous membranes and skin. In pemphigus foliaceus, acantholysis affects the upper layers of the epidermis, and the blisters are superficial, their cover breaks quickly and dries into laminated scabs. Paraneoplastic pemphigus is a rare type of pemphigus, that is always accompanied by cancer. Pemphigus IgA is also a rare form. The most common subepidermal bullous dermatitis is pemphigoid, in which clinical symptoms, especially in the early stages of the disease, may be non-specific. There are not always typical changes in the form of well-tensed blisters, and in rare cases the diagnosis can only be made on the basis of immunopathological examination, which is decisive.
The differential diagnosis of the described dermatoses mainly concerns other bullous disorders such as acquired bullous epidermal separation or linear IgA bullous dermatoses, as well as subacute systemic lupus erythematosus, pruritus, eczema, urticaria and porphyria cutanea tarda. Unusual characters pose a diagnostic problem and require careful medical history and extensive differentiation. The diagnosis should always be expanded and the diagnosis of autoimmune bullous disorder should be considered if the clinical picture is not entirely typical of the individual and no response to routine treatment is observed. New research techniques allow the identification of patients who are difficult to unambiguously classify using the current systematics of autoimmune bullous skin disorders.

Inne

Medycyna estetyczna na Facebooku

Dermatologia estetyczna na Facebooku