Dermatologia Estetyczna - archiwum chronologiczne

Wydawany od 1999 roku dwumiesięcznik pod patronatem Sekcji Dermatologii Estetycznej Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego, indeksowany w Rankingu Polskich Czasopism Naukowych Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz w Index Copernicus

« Powrót do listy artykułów

Cyklosporyna w leczeniu łuszczycy – bezpieczeństwo stosowania

Cyklosporyna w leczeniu łuszczycy – bezpieczeństwo stosowania
Słowa kluczowe: cyklosporyna, łuszczyca, leczenie
Cyklosporyna jest cyklicznym peptydem złożonym z 11 aminokwasów (undekapeptyd), wyizolowanym z grzybów Tolypocladium inflatum. Po raz pierwszy została wyizolowana w 1970 r. jako lek przeciwgrzybiczy. W 1983 r. Amerykańska Agencja Żywności i Leków (FDA) zarejestrowała cyklosporynę jako lek zapobiegający odrzucaniu przeszczepów, a w roku 1997 – do leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów i łuszczycy.
Najwyższy poziom wiarygodności i czołowe rekomendacje odnoszą się do skuteczności cyklosporyny w leczeniu łuszczycy (1B/A), łuszczycowego zapalenia stawów (1B/A) i atopowego zapalenia skóry (1A/A). Wytyczne zalecają rozpoczynanie leczenia od 2,5 mg/kg m.c. na dobę. Podczas każdej wizyty należy określić preparat cyklosporyny stosowany przez chorego ze względu na różnice biodostępności występujące między substancją oryginalną i generykami. Podstawą zakwalifikowania pacjenta do leczenia cyklosporyną jest przeprowadzenie dokładnego wywiadu, który musi obejmować przebyte zakażenia. Pełny wywiad lekarski powinien być powtarzany w trakcie każdej wizyty kontrolnej. Przeciwwskazania do stosowania cyklosporyny obejmują: niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, choroby nerek z wyjątkiem zespołu nerczycowego, ciężkie zakażenia, nowotwory z wyjątkiem raka podstawnokomórkowego.
Zdaniem konsultanta krajowego nie należy rozpoczynać leczenia cyklosporyną w okresie epidemii, natomiast u pacjentów leczonych bezwzględnie nie powinno się przerywać terapii. Przerwanie leczenia może spowodować dysbalans układu immunologicznego.

Cyclosporin in the treatment of psoriasis – safety application
Key words: cyclosporin, psoriasis, treatment
Cyclosporin is a cyclic peptide of 11 amino acids (undecapeptide) isolated from Tolypocladium inflatum. It was isolated for the first time in 1970 as an antifungal drug. In 1983, the US Food and Drug Administration (FDA) registered ciclosporin as a medicine to prevent transplant rejection, and in 1997 to treat rheumatoid arthritis and psoriasis. The highest level of reliability and leading recommendations relate to the effectiveness of ciclosporin in the treatment of psoriasis (1B/A), psoriatic arthritis (1B/A) and atopic dermatitis (1A/A). The guidelines recommend starting treatment with 2.5 mg/kg of body weight. per day. At each visit, the cyclosporin preparation used by the patient should be determined due to the differences in bioavailability between the original substance and generics. The basis for qualifying a patient for ciclosporin treatment is a thorough medical history, which must include the history of infections.
A full medical history should be repeated during each follow-up visit. Contraindications to the use of ciclosporin include: uncontrolled hypertension, kidney disease except nephrotic syndrome, severe infections, tumors except basal cell carcinoma. According to the national consultant, cyclosporin treatment should not be initiated during an epidemic, while treated patients should not be discontinued.
Interrupting treatment may cause imbalance of the immune system, which would also be a risk for a patient with psoriasis.

Inne

Medycyna estetyczna na Facebooku

Dermatologia estetyczna na Facebooku